jente-in-oeganda.reismee.nl

Tijd voor een update!

Wow, het is alweer meer dan een maand geleden dat ik een blog heb geschreven. Tijd om weer eens wat te schrijven dacht ik zo. 

De afgelopen weken ben ik weer met vanalles bezig geweest. Drie weken terug was er het feest vanwege het 30-jarig bestaan van het project. In de weken ervoor zijn we bezig geweest met voorbereidingen voor dat feest. Met de kinderen van P1 tot en met P4 hebben we een slinger gemaakt. Elk kind mocht een vlaggetje kleuren, om zo uiteindelijk een slinger met zo ongeveer 100 vlaggetjes te maken. Daarnaast hebben we met P1 kroontjes gemaakt, wat was het leuk om te zien hoe de kinderen vol trots hun kroontjes op hun hoofd droegen.

Aan ons als vrijwilligers was gevraagd of we aan een aantal groepen van de Primary School een Nederlands lied wilden aanleren. Tijdens de week rondom het feest waren er namelijk ook allemaal ‘Dutch visitors’ op bezoek. Een en al mzungu’s op het project dus die week. Voor die mzungu’s zouden de kinderen dan op zondagochtend tijdens de kerkdienst hun lied mogen zingen. Althans dat was de bedoeling. Wij in de dagen en weken van tevoren goed het lied oefenen met de kinderen (we hebben ze ‘De Here zegent jou’ aangeleerd). En wat was het ook leuk om te horen dat sommige kinderen in groepjes voor en na schooltijd het lied aan het oefenen waren. Dus die zondag in de kerk zaten wij mooi te wachten en te wachten tot de kinderen op het podium zouden worden geroepen om hun lied te mogen zingen. Maar na zo dik 2 uur kerkdienst werd de zegen uitgesproken, stond iedereen op en stroomde de kerk leeg. Eeh… Mogen wij ons lied ook nog zingen? Ja, miscommunicatie. Oké. Kunnen we ons lied nog op een ander moment zingen? Ja, donderdagavond tijdens de afscheidsdienst. Oké. Ben benieuwd. Dus op die donderdagavond weer afwachten. En ja hoor, daar werden we naar voren geroepen. Deze keer dus toch wel. Dus de kinderen mochten gelukkig hun lied zingen. En echt, het klonk best wel goed vind ik! Ze hebben goed hun best gedaan.

Die donderdagavond was er nog iets speciaals. Want m’n ouders kwamen langs! Zo ontzettend leuk om hen op bezoek te krijgen. Het was een bliksembezoekje (ze kwamen donderdagavond en vertrokken zaterdagavond weer), maar het waren wel twee hele fijne dagen. Samen met mijn ouders zijn we hun sponsorkind en die van m’n broer en schoonzus gaan bezoeken. Zo bijzonder om deze twee prachtige kinderen en hun familie nu in werkelijkheid te ontmoeten. Wat een lieve, mooie mensen zijn het. Eerst hebben we op het project kennisgemaakt met Esther (het sponsorkindje van m’n ouders) en haar moeder, broertje en vriendinnetje. En even later kwamen ook Charles (sponsorkindje van m’n broer en schoonzus) en z’n moeder. We hebben het project bekeken en zijn vervolgens doorgelopen naar het huisje van Esther. Daar hebben we ook haar zussen en vader mogen ontmoeten. Wat was het speciaal om voor even een kijkje te nemen in hun leven. Voor even in hun huisje te zitten en met hen in gesprek te gaan. Wat was het ook leuk om even met de kinderen te spelen, ze ‘papegaaitje-leef-je-nog’ en ‘who is the King of the jungle’ aan te leren. Eenmaal terug bij het project zongen zelfs de begeleiders van het project het lied voor ons, haha. Vlak voordat we weer zouden vertrekken kwam ook nog de oudere broer van Esther bij het project langs met twee cadeaus voor m’n ouders. Ik meende dat hij daarvoor een uur op de boda had gezeten. Bijzonder om ook hierdoor te beseffen hoe speciaal het voor hen is dat wij hen komen opzoeken. Het afscheid was uiteraard wel weer moeilijk. Maar wat kijk ik (we) terug op een prachtige dag!

Wat heb ik verder gedaan de afgelopen tijd? Poeh, er is al zoveel weer gebeurd. Zoals sommigen misschien op Facebook al hebben gezien hebben we een muurschildering gemaakt in de kliniek op het project. De dokter was helemaal verbaasd dat wij met rood, geel, blauw, zwart en wit alle kleuren verf konden maken. Dat wordt nog even een keer aansluiten bij een lesje kleuren mengen in de kleuterklas, haha. Ook hebben we een muurschildering gemaakt in een huisje in een sloppenwijk. Maar dat viel me toch wel wat tegen. Er zit namelijk nogal een verschil tussen een muur in een kliniek en een muur in een sloppenwijk. Zo egaal en toch (relatief) schoon de muur van de kliniek was, zo vies en vol met gaten en beestjes was de muur in de sloppenwijk. Maar we hebben er het beste van proberen te maken. In het huisje werden weeskinderen opgevangen. Dus ja… na een paar minuten was het niet meer een blauwe muur met een grijze rand eronder, maar was de grijze rand een rand met blauwe strepen geworden (inclusief kleine Oegandeesjes met blauwe stippen). En die geuren in de sloppenwijk. Poeh, van alles door elkaar. De geur van eten, urine, vis en gymkleding die te lang in een tas heeft gezeten. Maar het was weer een hele ervaring om daar te zijn.

En des te meer waardeer je dan weer de frisse lucht. Vorig weekend bijvoorbeeld. Met de vrijwilligers zijn we naar de Sipi Falls geweest. 220 km rijden over wegen met grote gaten en langs allerlei mooie natuur. Zo groen had ik het nog niet gezien in Oeganda. Eenmaal op onze bestemming was het dan ook zo heerlijk om de frisse lucht in te ademen. Echt, het deed me gewoon een beetje denken aan Zwitserland of Zweden ofzo. De volgende dag zijn we de watervallen gaan bekijken en zijn we naar boven gewandeld/geklommen boven de waterval. ‘s Nachts en de dag ervoor had het ontzettend geregend, dus je raadt het al… kleine, glibberige paadjes (had ik toch maar bergschoenen i.p.v. All Stars meegenomen). Gelukkig ben ik niet uitgegleden, sommige anderen namelijk wel… Maar we konden de lol er wel van inzien, haha. Maar na 2 nachten in de lodge vlakbij de watervallen was het voor een ieder ook wel weer oké geweest. Vergeleken met ons vrijwilligershuis was het echt een beetje afzien in de lodge… WC die het niet deed. Geen stromend water. Regen en kou. Het was dus fijn om de zondags de zon weer tegemoet te rijden. Maar het was wel weer zeker een mooie ervaring!

Afgelopen weekend hadden we het Teenage Mother Camp. De afgelopen weken zijn we druk bezig geweest met de voorbereidingen. Voorbereidingen waarbij ik de Afrikaanse mentaliteit weer wat meer heb mogen leren kennen. Vergaderingen die bijvoorbeeld pas twee uur later dan gepland beginnen (of helemaal niet beginnen) en een budget wat er niet blijkt te zijn. Maar uiteindelijk hebben we een planning kunnen maken en brak de vrijdag van het kamp aan. Zoals te verwachten begon het kamp later dan gepland. Maar niet zomaar later.. nee, 6 uren later! Oké, even wachten is prima, maar 6 uren wachten vind ik wel een beetje overdreven hoor. Dus rond 17:00 uur zaten we aan de lunch. Om 01:00 uur ’s nachts zaten we aan koffie met brood en rond 02:30 uur lagen we in bed. Nou ja.. Bed? Zeg maar mat. En dan bedoel ik niet zo’n slaapmat voor kamperen. Nee, dan bedoel ik zo’n mat waar je op picknickt. Dus ja, we hadden ook niet heel veel eerder naar bed hoeven gaan, want goed slapen past gewoon niet bij zo’n mat. Dus ik werd de volgende ochtend (2 à 3 uurtjes later) wakker alsof ik een halve marathon had gelopen... Maar we gaan gewoon vrolijk door. Eerst wachten op ons ontbijt en lekker wat in de zon zitten met uitzicht over de Nijl. Ik heb nog wat met de tienermoeders gesproken en ik heb ze kunnen bemoedigen met wat Bijbelteksten. Het doel om de tienermoeders hun verhaal te laten doen en open te zijn over hun situatie zijn we voor mijn gevoel een beetje misgelopen. Doordat de meiden hoofdzakelijk in hun lokale taal spraken was de communicatie ook wat moeizaam. Maar ik denk wel dat de meiden even hebben kunnen genieten, dat de gerichte aandacht even heel goed en fijn voor ze was, dat ze hebben mogen ervaren dat ze kostbaar zijn. Na dit kamp zijn wij als vrijwilligers nog een nachtje in Jinja gebleven. Even uitrusten en bijkomen van het kamp en heerlijk genieten van het uitzicht over de Nijl. 

Zo... Hebben jullie weer even een update! 

Vanavond komt er (als het goed is) een hele lading foto's! 

Reacties

{{ reactie.poster_name }}

Reageer

Laat een reactie achter!

De volgende fout is opgetreden
  • {{ error }}
{{ reactieForm.errorMessage }}
Je reactie is opgeslagen!

Deze reis is mede mogelijk gemaakt door:

Doingoood